Johann Peter Hebel Sonntagsfrühe (1803)

  1. Der Samstig het zuem Sunntig gsait:
  »Jetzt han i alli schloofe glait;
  si sinn vom Schaffe her un hi
  gar sölli müed un schlööfrig gsi;
5 un ‘s goht mer schier gar selber so,
  i cha fast uf ke Bai meh stoh.«

  2. So sait er, un wo's zwölfi schlacht,
  se sinkt er aben in d'Mitternacht.
  Der Sunntig sait: »Jetzt isch's an mir!«
10 Gar still un haimli bschließt er d'Tür.
  Er düüselet hinter de Sterne noo
  un cha schier gar nit obsi choo.

  3. Doch endli riibt er d'Augen uus;
  er chunnt der Sunn an Tür un Huus.
15 Si schlooft im stille Chämmerli;
  er pöpperlet am Lädemli,
  er rüeft der Sunne: »D'Zyt isch do!«
  Si sait: »I chumm enandernoo.« —

  4. Un liisli uf de Zeeche goht
20 un haiter uf de Berge stoht
  der Sunntig, un ‘s schlooft alles no;
  es siht un hört en niemes goh;
  er chunnt ins Dorf mit stillem Tritt
  un winkt im Guhl: »Verroot mi nit!«

25 5. Un wemmen endli au verwacht
  un gschloofe het die ganzi Nacht,
  so stoht er do im Sunneschii
  un luegt aim zue de Fenstren ii
  mit siinen Auge mild un guet
30 un mit em Maien uf em Huet.

  6. Drum maint er's treu, un was i sag,
  es freut en, wemme schloofe mag
  un maint, es seig no dunkel Nacht,
  wenn d'Sunn am haitere Himmel lacht.
35 Drum isch er au so liisli choo,
  drum stoht er au so liebli do.

  7. Wie glitzeret uf Gras un Laub
  vom Morgetau der Silberstaub!
  Wie wäiht e frische Maieluft
40 voll Chriesibluest un Schleecheduft!
  Un d'Immli sammle flink un frisch;
  sie wüsse nit, aß ‘s Sunntig isch.

  8. Wie pranget nit im Garteland
  der Chriesibaum im Maiegewand,
45 Gelveieli un Tulipa
  un Sterneblueme nebedra
  un gfüllti Zinkli blau un wiiß:
  me maint, me lueg ins Paradiis!

  9. Un ‘s isch so still un haimli do,
50 men isch so rüejig un so froh!
  Me hört im Dorf kai Hüst un Hott;
  e Guete Tag un dank der Gott,
  un ‘s gitt gottlob e schöne Tag

  isch alles, was me höre mag.

55 10. Un ‘s Vögeli sait: »Friili jo!
  Potz tausig, jo, do isch er scho!
  Er dringt jo in sym Himmelsglast
  Dur Bluest un Laub in Hurst un Nast!«
  Un ‘s Distelzwiigli vorne dra
60 het ‘s Sunntigröckli au scho a.

  11. Si lüte weger ‘s Zaiche scho;
  der Pfarer, schiint's, well zytli choo.
  Gang, brech mer ais Aurikli ab,
  verwüschet mer der Staub nit drab;
65 un Chünggeli, leg die waidli a,
  de muesch derno ne Maie ha!

Weitere Gedichte von Johann Peter Hebel

Neuen Kommentar hinzufügen

Die Technik der Kommentarfunktion "DISQUS" wird von einem externen Unternehmen, der Big Head Labs, Inc., San Francisco/USA., zur Verfügung gestellt, die Moderation der Kommentare liegt allein bei Lyrik123.de. Weitere Informationen finden Sie in unseren Datenschutzbestimmungen.